11 maja Rosja przeprowadziła 6 ataków rakietowych, głównie na cele cywilne w Słowiańsku, Konstantynówce i Zaporożu. W Chersoniu w wyniku ostrzału spłonęło Gimnazjum nr 20 – najstarsza placówka oświatowa w mieście. Systematyczne niszczenie dziedzictwa kulturowego i edukacyjnego jest jednym z przejawów rosyjskiej polityki wynaradawiania.

13 maja w Konstantynówce w wyniku ostrzału zginęło dwoje cywilów, w tym dziecko. W Chmielnickim nocny atak dronów ranił 21 osób i uszkodził infrastrukturę cywilną. W Tarnopolu rosyjskie rakiety uderzyły w magazyny bezpośrednio przed występem ukraińskich artystów na Eurowizji. Z punktu widzenia prawnego istotne jest również doniesienie o rannych dzieciach w Ługańsku, co pokazuje, że działania wojenne dotykają najmłodszych po obu stronach linii frontu.

15 maja Rosja dokonała bezpośredniego ataku na szpital w Awdijiwce, w wyniku czego zginęły 4 osoby. Ataki na placówki medyczne są zbrodniami wojennymi w świetle konwencji genewskich. W Dworicznej ostrzał zabił kolejnych dwóch cywilów. Na płaszczyźnie politycznej Putin podpisał dekret ułatwiający nadawanie obywatelstwa cudzoziemcom walczącym po stronie Rosji, co jest próbą legalizacji procederu werbowania najemników do udziału w agresji.

W kolejnych dniach trwały ciężkie walki o Bachmut i Marjinkę, a ukraińskie siły odzyskały ok. 20 km² na przedmieściach Bachmutu. W sferze międzynarodowej nastąpił ważny przełom: premierzy Wielkiej Brytanii i Holandii ogłosili budowę „międzynarodowej koalicji” mającej na celu dostarczenie Ukrainie myśliwców F-16 i szkolenie pilotów. Jednocześnie jedność europejska została wystawiona na próbę przez Węgry, które zablokowały transzę wsparcia z Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju. W tym samym czasie RPA zaproponowała afrykańską misję pokojową, którą wstępnie zaakceptowały obie strony konfliktu.

17 maja Ukraina umocniła swoje więzi z Zachodem, zostając członkiem natowskiego centrum cyberobrony (CCDCOE), a Rada Europy podjęła decyzję o utworzeniu rejestru zniszczeń wojennych. W kolejnych dniach, gdy na froncie Rosjanie przerzucali dodatkowe rezerwy do Bachmutu, by powstrzymać ukraińskie kontrataki, na zapleczu kontynuowali przymusową paszportyzację ludności i stosowali taktykę zalewania terenów (rejon wasylowski), by utrudnić nadchodzącą ofensywę (19 maja). Ukraiński wywiad ujawnił, że mimo sankcji Rosja wciąż jest w stanie produkować dziesiątki rakiet miesięcznie. 

20 maja Jewgienij Prigożyn ogłosił całkowite zajęcie Bachmutu, czemu Ukraina zaprzeczyła, określając sytuację jako krytyczną. Z perspektywy międzynarodowej był to dzień dominacji dyplomatycznej Ukrainy podczas szczytu G7 w Hiroszimie. Obecność Wołodymyra Zełenskiego w Japonii i jego spotkanie z premierem Indii Narendrą Modim było symbolicznym przełamaniem izolacji w relacjach z krajami tzw. Globalnego Południa. Państwa G7 wydały wspólne oświadczenie, zobowiązując się do dalszego wsparcia Ukrainy i zapowiedziały, że rosyjskie aktywa państwowe pozostaną zablokowane, dopóki Rosja nie zapłaci za wyrządzone szkody, co stanowiło jasną deklarację w kwestii przyszłych reparacji.

21 maja sytuacja wokół Bachmutu stała się przedmiotem sprzecznych komunikatów, co prezydent Zełenski wyjaśnił podczas szczytu G7, podkreślając, że choć miasto jest zrównane z ziemią, siły ukraińskie nie złożyły broni, lecz przeszły do taktycznego półokrążenia agresora, utrzymując kontrolę nad kluczowymi obiektami przemysłowymi i drogami wyjazdowymi. Na arenie międzynarodowej był to przełomowy dzień: Joe Biden oficjalnie ogłosił pakiet pomocy o wartości 375 milionów dolarów oraz otrzymał od Ukrainy gwarancje, że myśliwce F-16 nie zostaną użyte do ataków na terytorium Rosji. Jednocześnie rosyjskie dowództwo, zmagając się z ogromnymi stratami szacowanymi przez USA na ponad 100 tysięcy ludzi w samym Bachmucie, zdecydowało o drastycznym skróceniu szkolenia więźniów do zaledwie 10 dni, co obnażyło desperackie próby łatania dziur w sile roboczej.

Wydarzenia z 22 maja skupiły uwagę świata na rosyjskim obwodzie biełgorodzkim, gdzie formacje rosyjskich ochotników walczących po stronie Ukrainy (Legion Wolność Rosji oraz RKO) przeprowadziły śmiały rajd, przejmując kontrolę nad przygraniczną miejscowością Kozinka i wywołując panikę w rosyjskich strukturach bezpieczeństwa, co Kijów określił jako wewnętrzny bunt antyputinowski. W tym samym czasie Rosja przeprowadziła zmasowany atak na Dniepr i Zaporoże, używając m.in. pocisków Iskander, co doprowadziło do siódmego już odcięcia Zaporoskiej Elektrowni Jądrowej od zewnętrznego zasilania, stwarzając realne zagrożenie nuklearne. Na froncie dyplomatycznym Zgromadzenie Parlamentarne NATO przyjęło deklarację uznającą rosyjskie okrucieństwa za ludobójstwo, co stanowi potężny fundament prawny dla przyszłych procesów międzynarodowych.

Fot. poglądowe/wygenerowane SI