1 maja Rosja przeprowadziła 19 ataków rakietowych, 17 nalotów i 25 ostrzałów z systemów rakietowych, uderzając w infrastrukturę cywilną i powodując ofiary wśród ludności. Sam region Chersonia został ostrzelany 71 razy przy użyciu czołgów, lotnictwa i artylerii. Na okupowanych terenach obwodu zaporoskiego (m.in. w Dorożniance i Konstantynówce) Rosjanie wprowadzili restrykcje, zabraniając wjazdu cywilom bez lokalnej rejestracji, co zacieśnia reżim policyjny wobec ludności ukraińskiej.

2 maja kontynuowano przymusową paszportyzację w obwodzie chersońskim, gdzie okupanci przeprowadzali „naloty” na domy, zastraszając mieszkańców deportacją i konfiskatą mienia w przypadku nieprzyjęcia rosyjskiego obywatelstwa. Kolejny dzień (3 maja) to dzień tragicznych ataków na cele cywilne w obwodzie chersońskim. W wyniku 98 ostrzałów (539 pocisków) zginęło 23 cywilów, a 46 zostało rannych. Rosjanie celowo zaatakowali obiekty o znaczeniu wyłącznie cywilnym: dworzec kolejowy, supermarket oraz stację paliw w Chersoniu. W rejonie geniczeskim nasiliły się represje i groźby deportacji wobec osób odmawiających przyjęcia rosyjskich paszportów.

4 maja Rosja przeprowadziła 10 ataków rakietowych na Kramatorsk i Zaporoże oraz 75 nalotów. W Odessie drony uderzyły w akademiki uczelni wyższej. Podczas wizyty w Hadze prezydent Wołodymyr Zełenski wezwał do powołania specjalnego trybunału ds. rosyjskiej agresji, podkreślając konieczność rozliczenia zbrodni wojennych. W obwodzie ługańskim administracja okupacyjna zintensyfikowała zbieranie danych o pracownikach lokalnych firm w celu przymusowego nadawania im rosyjskiego obywatelstwa.

5 maja W Starobielsku (obwód ługański) doszło do aktów siłowego wysiedlania Ukraińców, którzy odmówili przyjęcia rosyjskiego paszportu. Ich domy były przekazywane rosyjskim żołnierzom, a sami mieszkańcy trafiali do punktów filtracyjnych. Rosjanie uderzyli w obiekty energetyczne w obwodzie donieckim, uszkadzając dwie elektrownie w Kramatorsku i Słowiańsku. Wieczorem armia rosyjska ostrzelała Bachmut przy użyciu amunicji fosforowej i zapalającej, co stanowi drastyczne naruszenie konwencji genewskich w obszarach zurbanizowanych. Równocześnie ogłoszono przymusową „ewakuację” (wywózkę) mieszkańców z 18 miejscowości w okupowanym obwodzie zaporoskim.

6 maja Rosja przeprowadziła 6 ataków rakietowych (uderzając m.in. w Czasiw Jar, Konstantynówkę i Chersoń) oraz 77 ostrzałów z systemów rakietowych, co skutkowało ofiarami wśród cywilów. W Enerhodarze rozpoczęto bezprawną ewakuację mieszkańców do ośrodków w Berdiańsku i Prymorśku. Proces ten miał charakter dyskryminacyjny: w pierwszej kolejności wywożono osoby, które przyjęły rosyjskie paszporty w początkowych miesiącach okupacji, co jest elementem polityki przymusowej asymilacji.

7 maja miały miejsce zmasowane ataki rakietowe (16 uderzeń) wymierzone w Charków, Chersoń, Mikołajów i Odessę. W Nikopolu ostrzał z „Gradów” zabił starszą kobietę. Pod kątem prawnym kluczowe są działania w Tokmaku: Rosjanie zagrozili rodzicom, że jeśli odmówią „ewakuacji” swoich dzieci, nie zostaną one dopuszczone do następnej klasy. To forma szantażu i przymusowego przesiedlenia dzieci. Ponadto w Bachmucie Rosja kontynuowała używanie amunicji fosforowej i zapalającej przeciwko celom w mieście.

8 maja w Odessie rosyjski pocisk doszczętnie zniszczył magazyn Czerwonego Krzyża Ukrainy (1000 m²), zabijając jedną osobę. Atak na organizację humanitarną jest rażącym naruszeniem międzynarodowego prawa humanitarnego. W obwodzie zaporoskim odnotowano masowe grabieże mienia państwowego i prywatnego, które wywożono w stronę Krymu. Dodatkowo ostrzał uszkodził infrastrukturę wodną kanału Doniec–Donbas, co odcięło dostawy wody dla tysięcy cywilów.

9 maja na terenach okupowanych w Enerhodarze Rosjanie rozpoczęli wywózkę rodzin pracowników elektrowni Zaporoże (ZNPP), a samym pracownikom zakazano opuszczania miasta, co de facto czyni z nich zakładników w obiekcie jądrowym. Następnego dnia koncern Enerhoatom poinformował o planach Rosji dotyczących wywiezienia 3100 osób z Enerhodaru, w tym 2700 pracowników elektrowni. Takie masowe, przymusowe przemieszczanie pracowników kluczowej infrastruktury krytycznej pod pretekstem „bezpieczeństwa” stanowi element rosyjskiej taktyki destabilizacji i depopulacji zajętych ziem.

Fot. poglądowe/wygenerowane SI