Agresja Rosji na Ukrainę odsłoniła nową rzeczywistość współczesnej okupacji. Nie jest to już wyłącznie kwestia fizycznej obecności wojsk czy klasycznej administracji. Coraz większą rolę odgrywa sprawowanie władzy nad ludnością cywilną poprzez bezwzględną kontrolę komunikacji, informacji i danych. Zjawisko to celowo określamy mianem „okupacji cyfrowej”. Zagadnienie to, które szerzej omówiliśmy w artykule „Okupacja cyfrowa: rosyjski system kontroli informacyjnej na zajętych terytoriach Ukrainy”, nie jest już tylko elementem wojny informacyjnej, lecz funkcjonalnym komponentem władzy okupacyjnej.

Narzędzia cyfrowe przestają być już wyłącznie instrumentem propagandy, a stają się mechanizmem realnego, systemowego podporządkowania ludności, który jest w stanie zastąpić lub znacznie wzmocnić klasyczne struktury administracyjne okupanta. Ujęcie okupacji cyfrowej w perspektywie prawnej pozwala wyraźniej dostrzec ciągłość między aktem agresji a jej długofalowymi skutkami. Agresja nie ustaje, gdy wróg zajmie terytorium. Ona trwa tak długo, jak długo agresor sprawuje skuteczną władzę nad ludnością, celowo naruszając jej podstawowe prawa i pozbawiając ochrony wynikającej z prawa państwa macierzystego.

Czytaj także: Okupacja cyfrowa: rosyjski system kontroli informacyjnej na zajętych terytoriach Ukrainy

Nowa definicja efektywnej kontroli

Międzynarodowe prawo humanitarne tradycyjnie definiuje okupację przez pryzmat faktycznej kontroli nad terytorium i ludnością. Zgodnie z art. 42 Regulaminu haskiego z 1907 r., terytorium uznaje się za okupowane, gdy znajduje się pod władzą armii nieprzyjacielskiej. Jednak realia nowoczesnych konfliktów zbrojnych pokazują, że skuteczna kontrola bywa realizowana nie tylko przez fizyczne patrole, lecz także przez dominację informacyjną i technologiczną. Okupacja cyfrowa jest tego przejawem. Narzucanie jedynych, obowiązkowych narzędzi komunikacyjnych, blokowanie alternatywnych mediów, przejmowanie lokalnych kanałów oraz nieustanne monitorowanie cyfrowej aktywności mieszkańców to działania, które dają okupantowi realną, codzienną władzę nad okupowaną ludnością. Z punktu widzenia prawa, takie działania wzmacniają przesłankę „effective control”, utrudniając kwestionowanie statusu okupacji, nawet gdy fizyczna obecność wojsk jest ograniczona.

Czytaj całość